บทที่ 342

แม้ว่าทางเดินด้านนอกห้องทรงอักษรจะถูกกั้นด้วยกำแพงวัง แต่ก็ยังมีลมหนาวพัดมา ทำให้มือของซูเมิ่งที่เยียนจับกล่องอาหารกลางวันอยู่บีบแน่นขึ้น

นางมองไปที่มู่จิ่วเฉิง แม้จะเห็นได้ชัดว่าเขายิ้มเบาๆอยู่ แต่รอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตาเขาและคิ้วที่ดูอ่อนโยนก็เต็มไปด้วยความเฉยเมยเย็นชา

“วันนี้เป็นวันหิมะแรก ดังนั...